.

Kerzen
1899
Der Zukunft Tage stehen vor mir aufgereiht
gleich einer Allee von brennenden Kerzen:
Goldene, waermespendende, lebendige Kerzchen.

Hinter uns die vergangenen Tage,
eine traurige Prozession verloeschter Lichter -
Die naehergelegenen verstroemen noch Russ:
Kalte Kerzen, dahingeschmolzen, gebeugt.

Nicht hinsehn will ich, mich schmerzt der Anblick.
Es schmerzt mich die Erinnerung an ihr gewesenes Licht.
Nach vorne will ich blicken, auf meine leuchtenden Kerzen!

Und ich drehe mich nicht um, damit nicht voll Entsetzen
ich sehe, wie schnell sich die duest're Reihe verlaengert,
zu sehen, wie schnell sich die gestorbenen Kerzen  mehren -.
Του μέλλοντος η μέρες στέκοντ΄εμπροστά μας
σα μια σειρά κεράκια αναμένα -
χρύσα, ζεστά και ζωηρά κεράκια.

Η περασμένες μέρες πίσω μένουν,
μια θλιβερή γραμμή κεριών σβυσμένων
τα πιο κοντά βγάζουν καπνόν ακόμη,
κρύα κεριά, λυωμένα, και κυρτά.

Δεν θέλω να βλέπω με λυπεί η μορφή των,
και με λυπεί το πρώτο φως των να θυμούμαι.
Εμπρός κυττάζω τ΄αναμένα μου κεριά.

Δεν θέλω να γυρίσω να μη διώ να φρίξω
τι γρήγορα που η σκοτεινή γραμμή μακραίνει,
τι γρήγορα που τα σβυστά κεριά πληθαίνουν.
Κεριά
 
 

 

1