.

(Dünya Güzeli)

 

Die Wahrheit sagt der Spiegel mir, niemals belügt er mich;

Es ist auf Erden weit und breit keine so schön wie ich.

Mein Augenpaar, mein strahlendes, mag Diamanten gleichen

Und meiner Lippen tiefes Rot Korallen läßt erbleichen,

Zwei Perlenreihen blitzen, um meinen Mund zu schmücken

Mein Leib ist zart und meine Füßchen zum Entzücken,

Hände und Hals schneeweiß, wie Seide die Frisur

Sagt an, was nützt das nur ?

 

Tief eingeschlossen in des verhaßten Harems Enge,

Ist Keiner da, der meine Schönheit allerorts besänge;

Nur mißgünstig-böser Blicke giftige Glut

Der elenden Eunuchen !  - und das Blut

Will mir erstarren in den Adern, wenn

Der widerliche Gatte naht, oh mein Prophete, denn

Mein Herz ruft, ach verzeih’ mein Herr:

Wenn ich nur eine Christin wär !

 

Würd’ Christin ich, dann könnt’ ich ohne Frage

Mich Allen zeigen – bei Nacht und auch am Tage.

Die Männer voll Bewunderung und voller Neid die Frauen

Verkündeten in einem Ton, wenn meine Pracht sie schauen,

daß die Natur etwas wie mich kein zweites Mal geschaffen,

Wenn ich im off’nen Wagen fahr, und alle mich begaffen

die dichtgedrängt in Stambuls überfüllten Straßen stehn –

um mich zu sehn.

 

 

 


 

 

1884 ανέκδοτα ποιήματα

 Το κάτοπτρον δεν μ΄απατά, είν΄αληθής η θέα,

Δεν είναι άλλη ?ς εμέ επί της γης ?ραία.

Οι οφθαλμοί μου στίλβοντας αδάμαντας ομοιάζουν,

Και κοραλίου την χροιάν τα χείλη μου πλησιάζουν,

Δύο σειραί μαργαριτών το στώμα μου στολίζουν.

Το σώμα μου είν΄εύχαρι, το πόδι μου φημίζουν,

Χέρια, λαιμός, κατάλευκοι, κόμη μεταξ?τή . . .

          Πλην, φευ, τι οφελεί ?

 

 

Εντός αυτού του μισητού κλεισμένη χαρεμίου,

Ποίος το κάλλος μου ορά επί της υφηλίου ?

Μόνον αντίζηλοι εχθραί φαρμακομένον βλέμμα

Με ρίπτουν, ή απαίσιοι ευνούχοι, και το αίμα

Παγώνει εις τας φλέβας μου ότ΄έρχεται κοντά μου

Ο απεχθής μου σύζυγος. Προφήτα, δέσποτά μου,

Σύγγν?θι την καρδίαν μου αλγούς΄αν εκφ?νή,

          Ας ήμην Χριστιανή !

 

Αν εγεννόμην Χριστιανή θα ήμην ελευθέρα

Εις πάντας να δεικνύομαι και νύκτ?ρ κ΄εν ημέρα  -

Και άνδρες μετά θαυμασμού, γυναίκες μετά φθόνου

Θα ομολόγουν, βλέποντες το κάλλος μου, εκ συμφώνου, -

Ότι η φύσις ?ς εμέ άλλην δεν θα παράξει.

Οσάκις θα διέβαινα εν ανοικτή αμάξη

Θα επληρούντο της Σταμπούλ με πλήθος αι οδοί

          Ίνα καθείς με ιδή.