Στα 21 μου γνώρισα τον μετέπειτα άνδρα μου που είχε σπουδάσει στο χωριό μου - την Βιέννη - και ήτανε ιατρός. Σε εκείνον οφείλω την γνωριμία μου με την σύγχρονη Ελλάδα που εξελίχθηκε γρήγορα σε μια βαθιά αγάπη. Και όχι σε μια τυφλή αγάπη τουριστική αλλά σε έναν δεσμό του οποίου δεν λείπει το κριτικό μάτι.
Πολλά είναι τα τρωτά της δεύτερης πατρίδας μου αλλά ακόμα και αυτά συμβάλλουν στην γοητεία της. Δεν θα ήθελα με τίποτα να ζήσω σε έναν τόπο που όλα λειτουργούνε τέλεια ! Και είμαι σίγουρη ότι αυτό το κακό δεν πρόκειται ποτέ να συμβεί εδώ.



Εντωμεταξύ ζω πάνω από 30 χρόνια στην Αθήνα, τα παιδιά μας έχουνε μεγαλώσει, τελειώσανε τις σπουδές τους στην Αυστρία και εργάζονται εκεί. Ο υιός μας Βασίλης είναι ιατρός σαν τον μπαμπά και τον παππού του και η κόρη μας Όλγα είναι θεατρολόγος. Και οι δύο δεν χάνουνε ευκαιρία να προβάλλουνε την ελληνική πατρίδα τους εκεί. Η κόρη μας έχει ειδικευτεί βέβαια στο αρχαίο ελληνικό θέατρο.


30 χρόνια Ελλάδα χαράζουνε βαθιές εντυπώσεις σε έναν άνθρωπο. Μερικές από αυτές διατυπώνω στο βιβλίο μου "Το χάος είναι λέξη ελληνική" που μόλις εκδόθηκε στα γερμανικά στο Hockenheim της Γερμανίας. Σ' αυτό περιγράφω - χωρίς σοβαρότητα - την καθημερινή ζωή στην Ελλάδα, κάτι απίθανους ανθρώπους, την καταπληκτική γραφειοκρατία μας εδώ, λίγα για τα κλεμμένα αρχαία και άλλα πολλά.
Δεν περιγράφω μια τέλεια Ελλάδα. Αλλά όπως ανέφερα πρωτύτερα, το τέλειο θα ήτανε για μένα αφόρητο. Αντιθέτως, το χάος το βλέπω σαν μια ευκαιρία, μια πηγή από την οποία μπορεί να αντλήσει κανείς τα εφόδια για την δημιουργία νέων μορφών.